Over Astrid Habraken

Van een kinderdroom naar mijn eerste roman

Als kind wilde ik al schrijver worden. Op mijn zevende droomde ik al van het schrijven van een boek. Hele verhalen verzon ik, al kwam er nooit een letter op papier.

Het duurde lang voordat ik daadwerkelijk aan een roman begon. In de tussentijd studeerde ik Nederlandse taal en cultuur, werkte ik mee aan uiteenlopende educatieve publicaties en schreef ik beroepsmatig veel teksten. Maar een eigen verhaal? Dat kwam er steeds niet van.

Pas jaren later vond ik het onderwerp waarvan ik voelde: hier wil ik over schrijven: onze emigratie naar Innsbruck. Van 2010 tot 2012 woonden mijn man en ik daar. Een bijzondere periode, maar ook een periode waarin ik mezelf regelmatig tegenkwam. Toen we terugkeerden naar Nederland bleef die ervaring door mijn hoofd spelen. Wat begon als een poging om woorden te geven aan die ervaring, groeide uiteindelijk uit tot mijn eerste roman: Verdwaald in Tirol.

Wat mijn eerste roman mij leerde

Tijdens het schrijven ontdekte ik dat een boek schrijven veel meer is dan woorden op papier zetten. Het dwingt je om keuzes te maken, eerlijk naar jezelf te kijken en door te zetten op momenten dat je liever zou stoppen.

Regelmatig vroeg ik me af waar ik aan begonnen was. Kon ik dit wel? Was het verhaal interessant genoeg? Durfde ik anderen mee te laten lezen?

Toch bleef ik doorgaan. En juist dat proces maakte schrijven voor mij zo bijzonder. Niet alleen omdat er uiteindelijk een boek ontstond, maar ook omdat ik ontdekte hoeveel plezier ik haal uit het bedenken, schrijven en herschrijven van verhalen.

Een tweede boek en een compleet nieuwe uitdaging

Na Verdwaald in Tirol volgde Madame Bonheur – Een Haagse liefde.

Waar mijn eerste roman nog voortkwam uit eigen ervaringen, mocht ik nu een volledig fictief verhaal creëren. Dat bleek een heel andere uitdaging. Hoe bouw je spanning op? Welke details geef je de lezer wel of juist niet? Wanneer voelt een personage levensecht? En hoe zorg je ervoor dat een verhaal blijft verrassen zonder ongeloofwaardig te worden?

Ook tijdens dit schrijfproces leerde ik weer veel. Soms zat de oplossing in uren achter het toetsenbord. Soms juist in een gesprek met een proeflezer, redacteur of andere schrijver.

De Literaire Parel en wat daarna kwam

Een bijzonder moment was het winnen van de juryprijs van de Literaire Parel met Madame Bonheur – Een Haagse liefde. Een enorme eer!

Voor mij voelde die prijs als een bevestiging dat de keuzes die ik als schrijver en zelfuitgever had gemaakt, hadden geleid tot een boek waar lezers én jury enthousiast over waren.

Het gaf mij het vertrouwen om verder te bouwen aan wat ik het leukste vind: schrijven, nieuwe verhalen bedenken en mijn ervaringen delen met andere auteurs en lezers.

Zelf uitgeven: een avontuur op zich

Toen mijn eerste boek af was, begon direct het tweede avontuur: het uitgeven.

Ik ontdekte al snel dat schrijven slechts een deel van het proces is. Daarna volgen vragen over redactie, vormgeving, drukwerk, ISBN’s, distributie, Centraal Boekhuis, boekhandels, e-books, audioboeken en marketing. Veel van die kennis heb ik stap voor stap in de praktijk opgedaan. Dat stopte niet na het eerste boek: je blijft nieuwe stappen zetten en daarmee zaken ontdekken.

Inmiddels heb ik meerdere romans uitgegeven, een audiobook laten produceren, op boekenbeurzen gestaan en ervaren hoe het is om een boek opnieuw te laten drukken wanneer de voorraad opraakt. Het zijn ervaringen die je niet uit een handboek haalt, maar vooral leert door ze mee te maken.

En nu? Op naar boek drie!

Op dit moment werk ik aan mijn derde roman, met de werktitel Sjef. Waar Verdwaald in Tirol voortkwam uit persoonlijke ervaringen en Madame Bonheur draaide om familiegeschiedenis, liefde en geheimen, onderzoek ik in dit nieuwe boek hoe gebeurtenissen uit het verleden kunnen doorwerken in volgende generaties.

Het verhaal speelt zich af in Eindhoven en raakt aan thema’s als familie, identiteit, oorlog en intergenerationeel trauma. Zoals bij ieder boek ontdek ik ook tijdens het schrijven weer nieuwe dingen: over mijn personages, over de geschiedenis en soms ook over mezelf.

Eén ding weet ik inmiddels wel zeker: ook dit boek ga ik weer zelf uitgeven. De afgelopen jaren heb ik ontdekt dat deze manier van werken goed bij mij past. Ik vind het prettig om zelf keuzes te maken, samen te werken met professionals waar ik vertrouwen in heb en mijn boeken stap voor stap hun eigen weg naar lezers te laten vinden.

Waarom Queesten bestaat

Tijdens het schrijven en uitgeven van mijn boeken ontdekte ik hoeveel keuzes er op een auteur afkomen.

Werk je samen met een uitgever of geef je zelf uit? Hoe kom je in een boekhandel terecht? Wat levert een boek eigenlijk op? Hoe werkt het Centraal Boekhuis (CB)? Is een audioboek interessant? Kies je wel of niet voor een e-book en als je dat doet, bied je het dan via abonnementen aan of alleen los? En hoe zorg je ervoor dat lezers jouw boek weten te vinden?

Veel van die vragen heb ik mezelf ook gesteld. Sterker nog: ik stel ze nog steeds, want de wereld van boeken en lezers verandert voortdurend. Wat het ene moment goed werkt, werkt een paar maanden later helemaal niet meer. 

Op Queesten deel ik wat ik onderweg leer. Soms zijn dat praktische artikelen over zelf uitgeven. Soms verhalen over schrijven. Soms inzichten over boekmarketing. En soms juist lessen uit dingen die minder goed gingen. Want juist die ervaringen hebben mij het meeste geleerd. Je probeert iets, merkt dat het niet werkt en ontdekt wat wel of in ieder geval beter werkt.